„Ponad siedem tysięcy uczniów z sześciu szkół średnich (ogólnych i medycznych) wyszło 19 października na ulice Rebgongu”, twierdzi emigracyjne źródło. Demonstranci nieśli transparenty z wypisanymi po tybetańsku i chińsku hasłami: „Równość wszystkich narodowości” i „Rozszerzyć zakres używania języka tybetańskiego”.

Według lokalnego źródła do protestu dołączyli mnisi z pobliskiego klasztoru, choć uczniowie prosili ich o opuszczenie zgromadzenia. „Bali się, że udział duchownych może sprowokować władze do ściągnięcia policji i siłowego rozbicia manifestacji”.

Informatorzy podają różne liczby uczestników protestu: od jednego do siedmiu tysięcy. Nie udało się uzyskać oficjalnego potwierdzenia zajścia.

Protest zaczął się rano i trwał do wczesnego popołudnia. „W końcu pojawiło się dwadzieścia, może trzydzieści policyjnych samochodów, ale nie doszło do żadnych zatrzymań”. W tym samym czasie do uczniów wyszli przedstawiciele administracji, wzywając do zachowania spokoju. „To był wiceprzewodniczący rządu Malho i dyrektor departamentu edukacji. Zapewnili, że postulaty zostaną rozpatrzone przez najwyższe władze prefektury i prowincji”, napisał na blogu uczestnik wydarzeń.

Tybetańczycy są coraz bardziej zaniepokojeni postępującą erozją rodzimej kultury, języka i tożsamości. „Podczas ostatniego posiedzenia departamentu edukacji prowincji Qinghai sekretarz partii polecił wymienić podręczniki tybetańskie na chińskie – mówi lokalne źródło. – Nie było żadnej dyskusji. Wkrótce potem tybetańskich nauczycieli wysłano na kurs przygotowujący do zmiany języka wykładowego. Jeżeli zrealizują ten plan, wielu Tybetańczyków straci pracę na rzecz Hanów. To ogromny problem”.

Kilka miesięcy wcześniej w Coe (chiń. Hezuo), w prowincji Gansu rozlepiono plakaty protestacyjne, gdy uczniów zmuszono do używania podręczników przetłumaczonych na chiński. „Jednocześnie ograniczono nabór Tybetańczyków oraz zwolniono bez powodu część naszych pracowników i nauczycieli”.

Źródło: Helsińska Fundacja Praw Człowieka

Tagyal, który pisze pod pseudonimem Shogdung, został zatrzymany 23 kwietnia, po publikacji książki „Linia między niebem a ziemią”. Książka ta opisuje Tybet po protestach 2008 roku jako „region terroru”. W Chinach została zakazana. Był przetrzymywany w Centrum zatrzymań nr 1 w Xining, pod zarzutem „szerzenia separatyzmu”.

Tagyal wrócił do domu na podstawie przypisów o “qubao houshen”, czyli „na podstawie poręczenia, kiedy czeka się na proces”. W takiej sytuacji nie wolno mu opuszczać swojego miasta lub okręgu bez pozwolenia. Poręczenie może byc osobiste lub majątkowe.

“Qubao houshen” jest ograniczone do roku i może być zastosowane wobec podejrzanych o lżejsze przestępstwa, którzy „nie stwarzają zagrożenia dla społeczeństwa” oraz tych, wobec których nie ma wystarczających dowodów uzasadniających areszt. Jest to najmniej restryktywny z mechanizmów kontrolnych przewidzianych w chińskim kodeksie postępowania karnego. Zgodnie z międzynarodowymi prawami człowieka „Przebywanie podejrzanego w areszcie w oczekiwaniu na proces nie powinno być ogólną zasadą” – aczkolwiek w Chinach jest to norma.

Dalsze działąnia ze strony Sieci Pilnych Akcji nie są obecnie potrzebne. AI będzie monitorowała dalsze losy Tagyala.

Źródło: Amnesty International Polska

“Uczestnikami protestu byli jedynie studenci. Marsz protestacyjny odbył się w spokoju i porządku”, wynika z przeprowadzonego dla RFA wywiadu z Tybetańczykiem biorącym udział w proteście.

Protest wybuchł dzień wcześniej w Rebkong (chiń. Tongren), w tej samej prowincji, w wyniku obaw Tybeta ńczyków o przetrwanie kultury i języka.

Pierwszego dnia demonstracji  w marszu uczestniczyli mnisi, uczestnicy protestu  nieśli baner z napisem “Równość narodów” i “Zwiększenie używania języka tybetańskiego”, napisane w językach tybetańskim i chinskim.

Lokalny gubernator przemawia do studentów

W środę, gdy protesty zaczęły nabierać siły, władze podjęły działania w celu uspokojenia napięć.  Lokalny gubernator przemówił do studentów zapewniając ich, że język tybetański pozostanie w programie nauczania mimo tego, że oficjalny dokument wskazuje chiński jako główny język.

Protesty rozpoczęły się w środę, gromadząc 2 000 studentów demonstrujących w kolegium nauczycielskim oraz dwóch szkołach medycznych. W trakcie dnia przyłączało się coraz więcej uczestników.

“Około 8 rano 2 000 studentów kolegium nauczycielskiego w Tsolho oraz dwóch lokalnych szkół medycznych zgromadziło się na boisku szkolnym. Obserowali ciszę i protestowali przeciwko polityce języka chińskiego w regionie”, napisał na blogu RFA jeden z Tybetańczyków.

“Później ustawili się w rzędy i przemaszerowali w kierunku centrum. Wznosili slogany żądające przywrócenia własności jezykowej”.

Około 4 000 uczniów tybetańsko-języcznej szkoły średniej oraz szkoły zawodowej w Tsolho także maszerowało w proteście przeciwko zmianom w polityce jezykowej. Do protestu dołączyło do ponad 2 000 uczniów tybetańsko-języcznej szkoły średniej w Tsekhong (chiń. Zeku).

Język opcjonalny

Tybetańczyk z region Chabcha (chin. Gonghe) powiedział, że studenci z tego regionu dołączyli do protestu, żeby „wyrzucić z siebie gniew powstały wskutek nowego dokumentu rządowego utrzymującego, że wszystkie przedmioty, takie jak m.in. fizyka, matematyka, będą nauczane w języku mandaryńskim”.

Według niego, język tybetański będzie brany pod uwagę jako język opcjonalny i do 2015 roku będzie traktowany jako język „normalnie” używany.

Gyawo, gubernator Tsekhog (chiń. Zeku) wezwał protestujących w jego regionie studentów do próby uspokojenia sytuacji:  ”w oficjalnych dokumentach jest określone, że to język chiński jest głównym językiem nauczania, ale nie jest wspomniane, że język tybetański nie może być w tym celu takze użyty”.
Więcej:
Setki tybetańskich studentów protestują w obronie ojczystego języka

Tłum. Anna Dorna

Źródło: Ratuj Tybet

„Ponad siedem tysięcy uczniów z sześciu szkół średnich (ogólnych i medycznych) wyszło 19 października na ulice Rebgongu”, twierdzi emigracyjne źródło.

Szacowana liczba demonstrantów wynosiła od 1000 do 5-7 tysięcy według niektórych źródeł. Do protestu doszło w Rebkong (chin. Tongren), w prefekturze Mahlo (chin. Huangnan), tybetańskim regionie Amdo (obecnie prowincja Qinghai).

Uczniowie, do których dołączyli mnisi i osoby świeckie, protestowali przeciwko rządowym planom zamienienia tybetańskich podręczników tekstami w języku chińskim. Popołudniu na miejsce przyjechało 20-30 wozów policyjnych, jak na razie nie ma informacji na temat aresztowań, ani zakończenia protestu.

Radio Free Asia udostępniło nagranie wideo z protest: http://www.youtube.com/watch?v=Cy6Cso_KzfM

zdjęcia protestujących Tybetańczyków rozpowszechniane są na portalu Facebook, np.: http://www.facebook.com/album.php?aid=246877&id=507573606&fbid=452787828606

Amdo Rebkong students protested against the removal of Tibetan textbooks from schools.wmv

Protest stanowi kolejną oznakę oporu przeciwko restrykcjom i prześladowaniom wymierzonym w tybetańską tożsamość i kulturę, jakie w szczególny sposób zostały zaostrzone po protestach w 2008 roku. Należą do nich m.in. aresztowania pisarzy, poetów, piosenkarzy, działaczy tybetańskich oraz dalsze ograniczenia nakładane na instytucje religijne.

Według chińskich przepisów na terenach zamieszkałych przez Tybetańczyków język tybetański powinien być traktowany na równi z chińskim. Praktyka wskazuje jednak, że w wielu szkołach w języku tybetańskim odbywa się jedynie edukacja na poziomie podstawowym, kolejne poziomy są prowadzona wyłącznie w języku chińskim, co w sposób oczywisty stanowi przeszkodę w zdobywaniu wyższych szczebli edukacji oraz w rozwoju osób, którym językiem ojczystym jest tybetański.

Zobacz także:
Radio Free Asia: Students Protest Language Change
TCHRD: Rebkong Students Rise Against Sinicization of Education

Źródło: Ratuj Tybet

Uczniowie szkół medycznych i pedagogicznych protestowali przeciwko ostatnim decyzjom władz regionu, które chcą zastąpienia języka wykładowego tybetańskiego mandaryńskim.

Przez pół godziny młodzi ludzie maszerowali ulicami miasta, skandując „Chcemy naszego tybetańskiego języka!”. Demonstrantów zepchnięto do szkoły, która została zamknięta. Nie ma doniesień o  pobiciach ani zatrzymaniach. Według relacji tybetańskich źródeł do podobnych wystąpień doszło w  Mangramie (chiń. Guanin), Silingu (chiń. Xining) i  Gologu (chiń. Guoluo).

Źródło: Helsińska Fundacja Praw Człowieka

Tsultrim tworzył i rozprowadzał kasety wideo poświęcone tybetańskiej historii i naświetlające problem braku wolności w Tybecie. Kasety były rozpowszechniane w ośrodkach tybetańskich w prowincjach Gansu, Qinghai i Syczuan. 
  Kiedy we wrześniu około 40 przyjaciół i członków rodziny Kalsanga Tsultrima udało się do lokalnych władz, aby dowiedzieć się gdzie jest przetrzymywany, kazano im odejść. Urzędnicy oznajmili im, że zapytają wyższych władz i poinformują ich o tym czego się dowiedzieli. Od momentu kiedy został aresztowany, Tsultrim przetrzymywany był w różnych więzieniach, ostatecznie zwolniono go z więzienia w prefekturze Kanlho. 
  Dnia 15 października 2010 roku Kalsang Tsultrim został wypuszczony pod warunkiem, że nie będzie uczestniczył w żadnych działaniach związanych z polityką. 
  Z kolei dnia 14 października 2010 roku zwolniony z więzienia za kaucją został także pisarz Shogdung. 
  Tłumaczenie: Katarzyna Janowska  

Źródło: Ratuj Tybet

Poniżej publikujemy tłumaczenie wyciągu z raportu poświęconego sytuacji w Tybecie wraz z rekomendacjami. Pełną treść raportu można znaleźć na stronie Komisji.   TYBET
Wnioski   W roku sprawozdawczym 2010, według raportu Komisji, chiński rząd i Partia Komunistyczna opierały swoją strategię [głównych] „obszarów zainteresowania” na izolowaniu Dalajlamy na polu międzynarodowym w celu zmniejszenia lub zlikwidowania jego oddziaływania na tym polu. Strategia ta jest oparta na zapewnieniu przez Chińczyków, że „Tybet” jest jednym z dwóch „obszarów zainteresowania” Chin (drugim jest „Tajwan”); że Dalajlama jest separatystą; oraz że z tego powodu inne rządy nie powinny pozwalać Dalajlamie na wjazd do swoich krajów, bo narażają tym samym chińską „integralność terytorialną”. Strategia ta stosowana jest obok krajowej kampanii Partii, której celem jest izolacja Tybetańczyków w Chinach od Dalajlamy. Wyniki stosowania takich strategii rządowych mogą obejmować dalszą intensyfikację naruszeń praw człowieka na Tybetańczykach, oraz zmniejszenie się zdolności międzynarodowej społeczności do wykrywania, dokumentowania i odpowiadania na takie nadużycia.   Biuro Polityczne Partii (Politbiuro), składające się z 25 członków, spotkało się w styczniu, aby sformułować „nową ogólną strategię zarządzania Tybetem” opartą na pojęciu „czterech zasad”, podkreślających wysoki stopień podporządkowania, miejscowych etnicznych rządów autonomicznych ustanowionych na podstawie chińskiej Konstytucji oraz Ustawy o Regionalnej Autonomii Etnicznej. Jedna z „zasad” potwierdza wolę Partii w dalszym stosowaniu strategii kształtowania takiego Tybetu, w którym podstawowe cele są chińskie, ale w którym nadal istnieć będą pewne „tybetańskie cechy”. Określenie „nowej” strategii zarządzania Tybetem przez organ złożony z najwyższych przedstawicieli Partii centralnej i władzy rządowej, oraz brak przedstawicielstwa tybetańskiego, świadczą o nieprawidłowym wprowadzaniu „etnicznej autonomii” w tybetańskich autonomicznych obszarach Chin.   Stały Komitet Politbiura, który przewodniczył styczniowemu Piątemu Forum Roboczemu ds. Tybetu (Piąte Forum), wykorzystał aprobatę władzy politycznej do osiągnięcia znaczących wyników w obszarach gospodarczych, społecznych i kulturalnych dla tybetańskich obszarów Chin do roku 2020. Piąte Forum rozszerzyło zakres strategii Partii wobec Tybetu poza Tybetański Region Autonomiczny (TAR), na obszary prowincji Qinghai, Gansu, Syczuan, oraz Yunnan. Zmiana w strategii sprawia, że ponad dwa razy więcej Tybetańczyków mieszka na obszarach przylegających do terenu będącego przedmiotem zainteresowania Forum, oraz że prawie dwa razy większy jest obszar podlegający strategii koordynacji na szczeblu centralnym. Sekretarz Generalny Partii i Prezydent Chin Hu Jintao nakreślił cele, których głównymi założeniami są zmiany w rolniczych obszarach Tybetu, gdzie żyje większość Tybetańczyków. Zwiększony nacisk na powiązanie rozwoju rolnego ze stabilnością regionu wynika z udziału rolników i pasterzy w fali protestów (niekiedy zamieszek), które rozpoczęły się w marcu 2008.   Wysłannicy Dalajlamy przybyli do Chin na dziewiątą rundę formalnego dialogu z przedstawicielami Partii w styczniu 2010, na niecały tydzień po zakończeniu się Piątego Forum. 15-miesięczna przerwa pomiędzy ósmą a dziewiątą rundą dialogu była najdłuższą przerwą od roku 2002, czyli od czasu przywrócenia takich kontaktów. Chociaż żadna ze stron nie mówiła o znacznych postępach, obie powtórzyły kluczowe założenia swoich stanowiska, a Partia dodała kolejne warunki do spełnienia w kwestii Dalajlamy, to jednak uczestnicy rozmów odnieśli się pozytywnie do pewnych kwestii. Wysoki przedstawiciel Partii pochwalił „lepsze podejście” Specjalnego Wysłannika Dalajlamy, a Specjalny Wysłannik odniósł się korzystnie do decyzji Piątego Forum o rozważeniu kwestii rozwojowych dla wszystkich tybetańskich obszarów autonomicznych.   Dalajlama wyraził swoje coraz większe zaniepokojenie w kwestii perspektyw dla buddyzmu tybetańskiego w Chinach, mówiąc w marcu, że „klasztory funkcjonują bardziej jako muzea, co ma na celu zniszczenie buddyzmu [tybetańskiego]„. Wysoki rangą przedstawiciel TAR powiedział w marcu, że Gendun Choekyi Nyima, chłopiec, który w wieku 5 lat zniknął w roku 1995 po tym, jak Dalajlama rozpoznał w nim Panczenlamę, przebywa w TAR i „żyje w bardzo dobrych warunkach”, jako „zwykły obywatel” ze swoją rodziną, oraz że wraz ze swoją rodziną „nie chcą być niepokojeni”. Karmapa, duchowy przywódca tradycji Kagyu buddyzmu tybetańskiego, w styczniu ogłosił publicznie, że porzucił swe religijne stanowisko w TAR pod koniec roku 1999 i uciekł do Indii, ponieważ obawiał się, że kiedy będzie starszy, rząd nałoży na niego „polityczne obowiązki.”   Rząd i Partia wprowadzały coraz większe ograniczenia na swobodę religii wobec tybetańskich buddystów poprzez coraz częstsze stosowanie strategii i środków prawnych w celu kształtowania i kontrolowania, słowami funkcjonariuszy, „normalnego porządku” dla buddyzmu tybetańskiego. Na Piątym Forum, Sekretarz Generalny partii i Prezydent Hu Jintao stosował marksistowską zasadę „szczególnej sprzeczności”, aby wzmocnić kampanię Partii przeciwko Dalajlamie, w celu likwidacji jego wpływów wśród Tybetańczyków w Chinach. Pewne środki prawne wprowadzone w roku 2010 nakładają obowiązek ogólnokrajowej ponownej rejestracji „zawodowego personelu religijnego”, co może doprowadzić do znacznych strat w tybetańskich klasztorach. Władze mogą zastosować ponowną rejestrację w celu wykorzenienia tych mnichów i mniszek, których władze podejrzewają o posiadanie poglądów politycznych „nielegalnych” z punktu widzenia władz. Poglądy takie obejmują religijne oddanie Dalajlamie oraz poparcie dla uznania przez Dalajlamę, Genduna Choekyi Nyima, jako Panczenlamy w roku 1995.   Strategia rozwoju gospodarczego rządu i Partii na lata 2010-2020 skupia się głównie na wzmocnieniu modelu rozwoju, w którym poszanowanie i ochrona tybetańskiej kultury mają dla Partii i rządu znaczenie podrzędne. Sekretarz Generalny Partii i Prezydent Hu Jintao wyjaśnił, że celami Piątego Forum są opracowanie głównych projektów infrastrukturalnych, zwiększenie eksploatacji zasobów naturalnych, oraz dążenie do stworzenia „nowej wsi socjalistycznej” (przymusowe osadnictwo koczowniczych pasterzy i przesiedlanie rolników). Kontrolowane przez państwo chińskie media podały informacje, z których wynika, że do końca roku 2009 ponad 1,33 miliona koczowniczych pasterzy i farmerów (a więc około połowy tybetańskiej populacji TAR) zostanie osadzona w nowych mieszkaniach. Do roku 2020 funkcjonariusze planują zwiększenie udziału przemysłu górniczego w produkcie krajowym brutto TAR z obecnych 3 procent do 30-50 procent. Raporty składane w tym roku sprawozdawczym ujawniły niewielki postęp w budowie kolei tybetańskiej.   Instytucje odpowiedzialne za bezpieczeństwo i sądownictwo stosowały prawa dotyczące „separatyzmu” i „ujawniania tajemnic państwowych”, naruszając swobody wypowiedzi, wyznania, stowarzyszania i zgromadzeń, chronione chińską konstytucją. Stosowały prawo dotyczące „separatyzmu” w celu karania tych Tybetańczyków, którzy krytykują lub pokojowo protestują przeciwko polityce rządu. Inne z praw dotyczy „ujawniania tajemnic państwowych” i jest stosowane w celu karania Tybetańczyków, którzy próbują dzielić się z innymi Tybetańczykami informacjami na temat przypadków represji i stosowania kar. W tym okresie sprawozdawczym, według stanu na wrzesień 2010, pojawiało się mniej raportów o tybetańskich protestach politycznych i aresztowaniach. Ten pozorny spadek może sugerować, że Tybetańczycy na ogół nie ryzykują protestami politycznymi w obliczu wprowadzanych sankcji uzasadnianych względami bezpieczeństwa. Sądy skazywały Tybetańczyków na więzienie za stosowanie kulturalnych lub rozrywkowych środków przekazu do przedstawiania swoich poglądów.   Zalecenia   Zachęca się członków Kongresu USA oraz urzędników Administracji do:  

• Namawiania chińskiego rządu do prowadzenia merytorycznego dialogu z Dalajlamą lub jego przedstawicielami w sprawie ochrony tybetańskiej kultury, języka, religii i dziedzictwa w Tybetańskim Regionie Autonomicznym (TAR) oraz tybetańskich prefekturach autonomicznych i okręgach w prowincjach Qinghai, Gansu, Syczuan, i Yunnan – a więc obszarach geograficznych, które obie strony określają jako przedmiot swoich tybetańskich strategii. Decyzja rządu chińskiego o rozpoczęciu takiego dialogu doprowadziłaby do powstania trwałych i obustronnych korzyści dla Chińczyków i Tybetańczyków, a także polepszyłaby stan lokalnego i regionalnego bezpieczeństwa w nadchodzących dziesięcioleciach.

• Przekazania chińskiemu rządowi wiadomości o istocie powstrzymywania się od stosowania środków prawnych naruszających prawa buddystów tybetańskich do swobody wyznania. Środki takie obejmują: agresywne kampanie „edukacji patriotycznej”, których celem jest zmuszenie Tybetańczyków do poparcia antagonizmu państwowego wobec Dalajlamy; zabranianie buddystom tybetańskim wyznaczania i szkolenia nauczycieli religijnych w sposób zgodny z tybetańską tradycją; oraz przyjmowanie ustaw oraz wydawanie rozporządzeń w celu ukształtowania buddyzmu tybetańskiego na kształt odpowiadający państwu.

• Wystąpienia do rządu chińskiego o zbadanie oświadczenia z marca 2010 autorstwa premiera rządu TAR o tym, że Gendun Choekyi Nyima, Panczenlama uznany przez Dalajlamę w roku 1995, mieszka w TAR, jako „zwykły obywatel” wraz ze swoją rodziną. Namawiania rządu do zaproszenia przedstawiciela jednej z międzynarodowej organizacji do spotkania z Gendunem Choekyi Nyima, aby mógł on wyrazić swoje życzenia dotyczące prywatności, sfotografować międzynarodowego przedstawiciela razem z Gendunem Choekyi Nyima, oraz opublikować oświadczenie Genduna Choekyi Nyima wraz z fotografią. 

• Zachęcania chińskiego rządu do zmaksymalizowania korzyści dla Tybetańczyków płynących z Piątego Forum Prac nad Tybetem poprzez pełne uwzględnienie poglądów i preferencji Tybetańczyków przy planowaniu projektów rozwoju infrastruktury i zasobów naturalnych w tybetańskich obszarach Chin. 

• Zachęcenia chińskiego rządu do zaangażowania właściwych ekspertów do oszacowania wpływu projektów rozwoju infrastruktury i zasobów naturalnych, oraz do doradzania rządowi w kwestiach wprowadzania, postępów i wpływu takich projektów.

• Zwiększenia wsparcia dla amerykańskich organizacji pozarządowych, które opracowują programy pomocowe dla Tybetańczyków, których celem jest zwiększenie ich możliwości pokojowej ochrony i rozwoju swojej kultury, języka i dziedzictwa; które pomogłyby w poprawie warunków edukacji, służby zdrowia i ochrony środowiska dla rodowitych Tybetańczyków mieszkających w tybetańskich obszarach Chin; oraz które powodują powstawanie trwałych korzyści bez zachęcania do napływu nie-Tybetańczyków na te obszary.

• Dalszego informowania rządu chińskiego o istocie poszanowania odniesień do swobód wypowiedzi, wyznania, stowarzyszania się i zgromadzeń w Konstytucji Chin, oraz powstrzymywania się od używania aparatu bezpieczeństwa i wymiaru sprawiedliwości do naruszaniu prawa Tybetańczyków do korzystania z tych swobód.

• Dalszego informowania chińskiego rządu o istocie rozróżniania pomiędzy pokojowymi tybetańskimi protestantami a uczestnikami rozruchów, oraz do poproszenia chińskiego rządu o udostępnienie wszelkich szczegółów dotyczących Tybetańczyków aresztowanych, oskarżonych oraz skazanych za przestępstwa związane z protestami.

• Dalszego podnoszenia, na spotkaniach i w korespondencji z chińskimi przedstawicielami, kwestii Tybetańczyków, którzy są więzieni za pokojowe korzystanie z praw człowieka. Typowe przykłady, to np.: były mnich tybetański Jigme Gyatso (odsiadujący obecnie przedłużony wyrok 18 lat więzienia za drukowanie ulotek, dystrybucję plakatów oraz wykrzykiwanie w więzieniu sloganów na rzecz Dalajlamy); mnich Choeying Khedrub (skazany na dożywocie za drukowanie ulotek); Bangri Chogtrul (uznawany przez Tybetańczyków za reinkarnację nauczyciela; odsiadujący wyrok 18 lat zmieniony na dożywocie za „podżeganie do separatyzmu”); oraz nomada Ronggye Adrag (skazany na 8 lat więzienia za wykrzykiwanie haseł politycznych na publicznym festiwalu).

  Tłum. B.K.

Źródło: Ratuj Tybet

List opublikowany 14 października stanowi odpowiedź na zatrzymania i inwigilację chińskich dysydentów po przyznaniu Pokojowej Nagrody Bobla dla Liu Xiaopo, który odbywa wyrok 11 lat więzienia.   Autorzy listu gratulują Liu Xiaobo nagrody, pisząc: „Wzywamy władze do uwolnienia wszystkich więźniów politycznych i więźniów sumienia którzy znajdują się w więzieniu w związku z ich wypowiedziami, poglądami politycznymi, przekonaniami religijnymi. Prosimy o bezzwłoczne podjęcie działań prawnych w celu uwolnienia Liu Xiaobo, aby Liu i jego żona mogli pojechać do Oslo aby przyjąć Pokojową Nagrodę Nobla.”
Więcej: http://www.washingtonpost.com/wp-dyn/content/article/2010/10/15/AR2010101502929.html

Źródło: Ratuj Tybet

Na początku 1997 r. młody Kim Kyung Il wraz ze swoim bratem uciekł z Korei Północnej do Chin. W następnym roku, w wyniku spotkania z pewnym pastorem, został chrześcijaninem i przyłączył się do grupy biblijnej. Pod przewodnictwem tego pastora służył uchodźcom z Korei Północnej, prowadząc grupy biblijne w regionie Chengdoo i pomagając im w przedostaniu się do Korei Południowej. Powierzono mu pieczę nad specjalną kryjówką, w której opieką duszpasterską było objętych 70 uchodźców. Gdy duża część tej grupy została aresztowana przez chińską policję, Kim uciekł z pozostałymi uchodźcami nad granicę chińsko-mongolską. On i jego żona zostali schwytani, natomiast pozostali członkowie grupy kontynuowali podróż przez pustynię. Pozbawieni swojego lidera błądzili przez dwa dni, ale w końcu przekroczyli granicę z Mongolią, po czym dotarli do ambasady południowokoreańskiej i otrzymali prawo wjazdu do Korei Południowej.

Kim i jego żona zostali odesłani do Korei Północnej i osadzeni w więzieniu. Żonę, będącą wówczas w ciąży, bito kijem po brzuchu, wskutek czego poroniła. Wielu więźniów dobrze znało Kima, ale ochraniali go, nie ujawniając jego działalności w Chinach. Dzięki temu władze nie były świadome tego, w jak dużym stopniu pomagał on uchodźcom z Korei Północnej i stosunkowo szybko wypuściły go na wolność. Kim cały czas pamiętał jednak, że ci, którzy ochraniali go w więzieniu, prosili go, aby jeszcze bardziej wzmógł swoje wysiłki i informował świat o ich losie.

Żona Kima została wypuszczona z więzienia niedługo po wymuszonym poronieniu. Wraz z innymi członkami rodziny uciekła do Korei Południowej. Po swoim uwolnieniu Kim uciekł do Chin i rozpoczął służbę w innej kryjówce dla północno-koreańskich uchodźców. Otaczał ich opieką duszpasterską i pomagał im w przedostaniu się do Korei Południowej. W kwietniu 2002 r. został znowu schwytany przez chińską policję i osadzony w więzieniu. Po zakończeniu wyroku ma zostać odesłany do Korei Północnej. Cała jego rodzina mieszka obecnie w Korei Południowej. Módlmy się, aby Kim Kyung Il nie został odesłany do Korei Północnej, gdzie z pewnością zostanie stracony.

Adres:

Wyślij kartkę z pozdrowieniami do Kima Kyung Ila (plik do wydrukowania)

Źródło: Głos Prześladowanych Chrześcijan