Kolega opowiadał, że wodę przywiezioną przez ratowników do Wenchuanu zamknięto w komitecie i postawiono przy niej strażnika. Ludzie pili deszczówkę, a partyjni myli twarze i ręce w mineralnej.

Ktoś inny mówił mi o mnichu z Juszu, który wykopał z ruin wiele zwłok, owinął je w szmaty i przeniósł na plecach do klasztoru. Potem awanturował się z bezczynnymi żołnierzami Armii Ludowo-Wyzwoleńczej, pozującymi na pobojowisku z transparentami, na których wymalowano krzepiące slogany. Kategorycznie odmówił wydania im pieniędzy zebranych przez klasztor i rozdawał banknoty ocalałym. Potem kazali mu wyjechać z miasta, ale się nie ugiął. Zresztą ustąpić nie chciał żaden z duchownych.

Drugczu i cała prowincja Gansu są mi bardzo drogie. Pochodzę stamtąd i jestem Tybetańczykiem. Ojciec mojego najlepszego przyjaciela piastuje ważne stanowisko w Kanlho. Nasze rozmowy są zawsze pełne emocji i często mam po nich mętlik w głowie.

Wiele spraw nie nadaje się do ubrania w słowa. Możemy się tylko modlić. O spokój w spustoszonych miastach i wioskach, o dobro w ludziach, o opiekę nad naszymi domami.

10 sierpnia 2010

Wpis z tybetańskiego bloga po tragicznych osuwiskach i lawinach błotnych, które według oficjalnych danych trzy dni wcześniej zabiły 1435 osób w okręgu Drugczu prefektury Kanlho.

Źródło: Helsińska Fundacja Praw Człowieka

Potrzebna Pomoc. Wyłącznie Hanowie Biuro Rolnictwa i Hodowli

Lingkhor, Lhasa, czerwiec 2010

Źródło: Helsińska Fundacja Praw Człowieka

Wspomnienia jednego z przyjaciół Songa Youchuna

Razem z Song Youchunem uczęszczaliśmy na ten sam uniwersytet w Shanxi. Song skończył studia w 1997 r. Rok wcześniej zaczął praktykować Falun Dafa. W owym czasie był on asystentem i wolontariuszem, mającym pod pieczą punkt ćwiczeń, który znajdował się na terenie uniwersytetu. Od 5:00 godziny rano kilkanaście osób zbierało się na placu wykonując stojące ćwiczenia Falun Dafa, a w południe godzinną medytację. O 21:00 zaczynaliśmy czytanie nauk Falun Dafa. Taki rozkład zajęć trwał ponad dwa lata

Żona Songa – Du Xinju była jego dziewczyną od pierwszego roku studiów. Studiowała na wydziale historii. Po ukończeniu studiów w 1997 r. oboje znaleźli zatrudnienie, jako wykładowcy w szkole średniej w powiecie Dai. W tym mniej więcej czasie pobrali się. Cała rodzina Songa praktykowała Falun Gong oprócz jego młodszego brata. W domu ich panował pokój i szczęście.

W lipcu 1999 r. udałem się do Taiyuan, by zaapelować do tamtejszych władz o zaprzestanie policyjnych akcji, ingerujących w praktykowanie Falun Dafa. W tym samym miesiącu rozpoczęły się prześladowania Falun Dafa na obszarze całych Chin. Natknąłem się tam na Songa, jego żonę, ich malutką, kilkumiesięczną córeczkę Yuanyuan oraz jego rodziców. Nie zdawałem sobie wtedy sprawy, że mogłoby to być nasze ostatnie spotkanie.

W 2000 r. Song udał się do Pekinu, żeby zaapelować o sprawiedliwość dla Falun Dafa i został aresztowany przez rządową policję, po czym wysłany do Obozu Pracy Yuncheng. Song przeszedł tam niewyobrażalne tortury, mające na celu zmuszenie go do wyparcia się wiary w Falun Dafa, jednak Song nigdy się nie poddał i nie zdradził swojego sumienia. W niedługi czas po tym, był tak skatowany, że ledwo żył. Obawiając się, że lada chwila mógł umrzeć, administracja obozu wezwała jego rodzinę, by go zabrać. Rodzina zabrała go stamtąd nieprzytomnego. Wkrótce Song zmarł. Pozostawił w rozpaczy rodziców, żonę i córeczkę, która teraz miałaby 12 lat.

Źródło: Clearharmony

Wang Yantao – lider trzeciej brygady więzienia namówił innych więźniów, by pobili Dai za nieposłuszeństwo i żeby zmusić go do wyrzeczenia się wiary w Falun Gong. Więźniowie zaciągnęli go siłą do jakiegoś pomieszczenia i poddali go elektrowstrząsom przy użyciu pał, będących pod silnym napięciem elektrycznym. Razili mu wrażliwe części ciała, szczególnie usta. Po tych torturach Dai był w bardzo złym stanie.

Dai Qihong był policjantem w więzieniu w Mudanjiang. Był on życzliwym, chętnym do pomocy innym człowiekiem. Był nawet wyróżniony za te cechy przez przełożonych. 3 sierpnia 2008 r. Dai usiłował wyjaśnić fakty o prześladowaniach Falun Gong pewnemu żołnierzowi, lecz ten zadzwonił na niego na policję. Dai skazany został na pięc lat więzienia.

3 lipca 2009 r. Dai został przeniesiony do czwartej brygady Więzienia Lianjiangkou w Jiamusi, prowincji Heilongjiang. Obecnie pilnowany jest non stop przez innych więźniów.

Źródło: Clearharmony

Ze względu na ograniczoną liczbę miejsc, spotkanie ma charakter zamknięty. Jeśli chciałbyś/abyś wziąć w nim udział, prosimy o zgłoszenie na adres info@polska-azja.pl lub imiennie na naszym klubie na Facebooku.

Serdecznie zapraszamy,

CSPA

*Piotr Gillert – dziennikarz i publicysta “Rzeczpospolitej”, wieloletni korespondent tego dziennika w Pekinie (1999-2004) i Waszyngtonie (2004-2009), władający zarówno mandaryńskim jak i angielskim, najlepszy znawca Ameryki wśród specjalistów od Chin i najlepszy specjalista od Chin wśród znawców Ameryki.

Źródło: Centrum Studiów Polska- Azja

Według rządowej agencji Xinhua zabity „stał na czele” grupy, która 15 sierpnia „zaatakowała nożami, pałkami i kamieniami” policjantów, raniąc siedemnastu funkcjonariuszy. Kiedy padły „strzały ostrzegawcze”, Babo miał zostać trafiony „zbłąkaną kulą”. Przewieziono go szpitala, gdzie zmarł następnego dnia.

Xinhua utrzymuje, że Tybetańczycy protestowali przeciwko zatrzymaniu chińskiego biznesmena Fu Lianga, który miał „prowadzić nielegalne kopalnie złota i niszczyć łąki”. Byłby to pierwszy przypadek, gdy mieszkańcy Tybetu spontanicznie domagają się niszczenia środowiska, w którym żyją, i rabunku własnych bogactw naturalnych

Według źródeł tybetańskich przyczyna protestu, do którego miało dojść dwa dni później, niż informuje strona chińska, była dokładnie odwrotna. Mieszkańcy regionu domagali się zaprzestania rozbudowywania kopalń oraz odszkodowań za zdewastowane łąki i zatrutą wodę. W trakcie pacyfikacji demonstracji zabito co najmniej trzy osoby i raniono ponad trzydzieści.

Źródło: Helsińska Fundacja Praw Człowieka

Tybetański przywódca, który przybył do największej osady tybetańskiej wczoraj, odpowiedział na rezolucję apelującą do niego o kontynuację przywództwa. Jego Świątobliwość przemawiał do około 350 uczestników pierwszego tybetańskiego Zgromadzenia Narodowego (Tibetan National General Meeting – TGM), które zakończyło się we wtorek w klasztorze Sera.

TGM jednogłośnie uchwaliło rezolucję, w której apeluje do J.Ś. Dalajlamy o to, by nie rezygnował z roli przywódcy narodu i sprawy tybetańskiej.

„Uczestnicy Zgromadzenia Narodowego jednogłośnie apelują do Waszej Świątobliwości, abyś pozostał duchowym, a także świeckim przywódcą narodu tybetańskiego i nie ogłaszał rezygnacji z zajmowanej pozycji. Jednocześnie potwierdzamy naszą całkowitą wiarę i lojalność wobec ciebie, jako najwyższego przywódcy narodu tybetańskiego i naszego ruchu,’ – powiedział Przewodniczący Tybetańskiego Parlamentu, Penpa Tsering, przedstawiając Jego Świątobliwości Dalajlamie rezolucję uchwaloną przez TGM.

Przywódca tybetański wspomniał o swoim „nieuniknionym” odejściu w odpowiednim czasie, oraz o tym, że już teraz znajduje się na częściowej emeryturze. „Pewnego dnia zrezygnuję ze wszystkich moich obecnych funkcji w rządzie emigracyjnym. W naszej tybetańskiej demokracji, moja obecność nie jest niezbędna,” – powiedział.

Ze swoim charakterystycznym poczuciem humoru, Jego Świątobliwość powiedział, że jest człowiekiem, więc i jemu przysługują prawa należne wszystkim ludziom. W swoim wystąpieniu dał do zrozumienia, że stopniowo będzie przekazywał wszystkie swoje obowiązki Kalon Tripie [premierowi]; powiedział zgromadzonym, że zdarzało się już wielokrotnie, iż po dyskusji na temat ważnych spraw, ten ostatni podejmował końcową decyzję, korzystając z przysługującego mu konstytucyjnego prawa. Kontynuował sugerując, że ważne dokumenty rządu na wychodźstwie powinny być podpisywane przez Kalon Tripę.

„W kwestii politycznej potwierdzamy nasze poparcie dla podejścia Drogi Środka Jego Świątobliwości Dalajlamy, jako programu dalszego działania ruchu tybetańskiego”, – powiedział przewodniczący Parlamentu Tybetańskiego, który przewodniczył również Zgromadzeniu Narodowemu.

Wypowiadając się na temat podejścia Środkowej Drogi, jako polityki rządu emigracyjnego, przywódca tybetański wskazał na bardzo poważne zagrożenie dla tożsamości tybetańskiej, kultury, środowiska naturalnego i religii, w obliczu którego stoją Tybetańczycy w Tybecie, i nazwał je momentem krytycznym.

„Tak więc, Podejście Drogi Środka jest najbardziej praktyczne, a także zapewnia wzajemne korzyści zarówno Tybetańczykom, jak i stronie chińskiej.” – powiedział Dalajlama.

Tybetańscy delegaci na Zgromadzenie Narodowe przedstawili wytyczne dla Parlamentu Tybetańskiego i Kashagu, będące rekomendacjami dotyczącymi różnych aspektów polityki rządu emigracyjnego w zakresie edukacji, ochrony zdrowia oraz gospodarki. (…)

Wcześniej we wtorek, Tybetańczycy zorganizowali w klasztorze Sera tradycyjne ofiarowanie modlitwy długiego życia w intencji Jego Świątobliwości Dalajlamy. (…)

Tłumaczenie: J.S

Źródło: Dalajlama.info

Dnia 12 września w godzinach od 11.00 do 18.00, na Krakowskim Przedmieściu w Warszawie, Fundacja będzie prezentowała swoją działalność i dotychczasowe doświadczenia. Wszystkich zainteresowanych naszą działalnością, ale również tych, którym bliskie i nie obojętne są problemy osób cierpiących na SM – serdecznie zapraszamy.

Zagrajmy tego dnia razem z SyMfonią!

Ramowy scenariusz SyMfonii Serc 2010:

02.09 – Warszawa, Zamek Ujazdowski: uroczyste otwarcie

09.09 – Radom: koncert charytatywny

10.09 – Cieszyn: koncert charytatywny; finał akcji „Obchodzę Polskę, obchodzą mnie ludzie z SM”

12.09 – Warszawa, Krakowskie Przedmieście: piknik rodzinny

03.10 – Warszawa, Zamek Królewski: uroczyste zakończenie

23.10 – Warszawa, Centrum Promocji Kultury Praga Południe: SM Rock Fest

Źródło: Nyatri – Fundacja Pomocy Dzieciom

W dniach 1 – 5 września w Szanghaju chińskie władze zaprezentują ‘pawilon tybetański’ pod hasłem ‘niebiański Tybet’, to kolejny propagandowy spektakl mający na celu przesłonić kwestię łamania praw człowieka w Tybecie.

Od marca 2008 r. chińskie władze systematycznie blokują informacje o aresztowaniach, torturach, zaginięciach i zabójstwach w Tybecie. W zeszłym roku Dalajlama oświadczał, że 60 lat chińskiej okupacji zmieniło Tybet w „piekło na ziemi”. Tybetańczycy w Tybecie ryzykują wszystkim, aby przekazać to przesłanie światu.

Teksty i wiersze wyrażające gniew i smutek dotykający nieomal każdego Tybetańczyka publikowane są na blogach, „podziemnych” wydawnictwach, prywatnie wydawanych książkach i płytach z muzyką, wyrażane w „zakazanych” piosenkach umieszczanych w Internecie lub w dzwonkach telefonów…

Instrukcja obsługi:
1. ściągnij zamieszczone poniżej pliki plakatów (format A4),
2. wydrukuj (wystarczy czarno-biały wydruk) i skseruj w dowolnej ilości,
(możesz także powiększyć do formatu A3 lub wydrukować w postaci ulotek – aby to zrobić w opcjach wydruku wybierz 2 lub 4 strony na arkusz – po skserowaniu potnij),
3. umieszczaj w widocznych miejscach takich ja: szkoły, uczelnie, kawiarnie, kluby, puby, biblioteki, domy kultury, tablice ogłoszeniowe, i wszelkie inne miejsca. W niektórych miejscach radzimy wcześniej zapytać o zgodę – przy okazji poinformować o akcji.
4. Koniecznie zróbcie kilka zdjęć z powieszonymi już plakatami i prześlijcie do nas mailem (program@ratujtybet.org).

Powodzenia!

Źródło: Ratuj Tybet

Istnieje kilka tybetańskich i chińskich serwisów blogowych, które Tybetańczycy żyjący w ChRL wybierają najchętniej. Jedną z najpopularniejszych chińskojęzycznych stron jest Tibetan Culture Net, czyli TibetCul. Witryna ta została założona przez dwóch braci, Wangchuka Tsetena i Tsewanga Norbu, a ich główna siedziba znajduje się w Lanzhou, stolicy prowincji Gansu. Według Alexy, amerykańskiej spółki dostarczającej informacji o ruchu w Internecie, strona TibetCul ma ponad 400 000 odsłon miesięcznie. Jest przede wszystkim serwisem informacyjnym i blogowym, ale zawiera także wiele różnych sekcji związanych z tybetańską muzyką, literaturą, filmami i podróżami. Funkcjonuje tam także forum usługi komunikacyjnej BBS, a nawet część poświęcona Tybetańczykom żyjącym za granicą.

TibetCul stanowi bezcenne źródło informacji związanych z Tybetem, począwszy od wiadomości, przez blogi, po wydarzenia kulturalne. Wiele notek przełożonych na angielski przez załogę serwisu High Peaks Pure Earth pochodzą właśnie z TibetCul, jak choćby tłumaczenie popularnej tybetańskiej piosenki hip-hopowej „New Generation” („Nowe pokolenie”) grupy Green Dragon, która po raz pierwszy pojawiła się na blogu zespołu założonym w serwisie TibetCul w lutym 2010 roku. Raperzy z Amdo śmiało w niej obwieszczają, że

„Nowe pokolenie ma bogactwo zwane młodością
Nowe pokolenie ma dumę zwaną pewnością
Nowe pokolenie ma wizerunek zwany przewrotnością
Nowe pokolenie ma pokusę zwaną wolnością”.

W podobnym przypływie dumy z tybetańskiej tożsamości, która biła z tybetańskich blogów po 2008 roku (kiedy to w Tybecie nastąpiła fala protestów przeciwko chińskim władzom – przyp. tłum.) TibetCul zamieszczał wiele wierszy i tekstów opatrzonych wspólnym tytułem „I Am Tibetan” („Jestem z Tybetu”), a posty z tej serii są dodawane aż do dziś.

Każdego dnia na TibetCul toczą się gorące dyskusje na różnorodne tematy ważne dla Tybetańczyków. Tak było w przypadku internetowego ataku na znanego tybetańskiego piosenkarza Lobsanga Dondrupa i jego żonę po tym, jak na zamieszczonych na blogach zdjęciach z ich ślubu na początku 2009 roku pokazali się w ubraniach z futer. Internauci błyskawicznie przekopiowali zdjęcia na wiele kolejnych blogów, ściągając na artystę gniew tybetańskich użytkowników, a tybetańsko- i chińskojęzyczne fora zalała fala komentarzy, w których ostro skrytykowano parę. Dla całej sytuacji kluczowy jest kontekst; w 2006 roku, po zakazie noszenia futer zwierzęcych wydanym przez Dalajlamę, w Amdo i Kham nastąpiła seria demonstracyjnych akcji palenia futer – stąd gniewna reakcja internautów i oburzenie zachowaniem pary. Krótko po aferze Lobsang Dondrup zamieścił oficjalne przeprosiny na blogu swojego przyjaciela na platformie TibetCul.

Przykład strony TibetCul pokazuje, że natura cyberprzestrzeni zasadza się w gromadzeniu ludzi, by dać im możliwość dyskutowania i debatowania oraz pozwolić internetowym treściom na przeniknięcie granic państwowych. Piosenka „New Generation” zyskała bowiem popularność wśród Tybetańczyków na całym świecie, a poezja i duch projektu „I Am Tibetan” dały początek wydarzeniom kulturalnym organizowanym przez tybetańskie grupy na uchodźstwie, których celem jest nadanie siły głosom pochodzącym z Tybetu.

W swoim artykule z 2004 roku tybetańska badaczka Tashi Rabgey nawiązała do pochodzącej z Lhasy tradycji Pawilonu Słodkiej Herbaty: „W latach 80. pawilony słodkiej herbaty stanowiły ważne miejsce spotkań dla Tybetańczyków pragnących wymienić się wiadomościami i opiniami czy podyskutować.” Jednak „wraz z nasilającą się kontrolą polityczną we wczesnych latach 90. (…), nieustannie stosując inwigilację, położono kres tej wyjątkowej przestrzeni, w której toczyły się żywe, otwarte debaty”. Nowy wirtualny Pawilon Słodkiej Herbaty skupia wokół siebie Tybetańczyków posługujących się wieloma językami, przede wszystkim tybetańskim, chińskim i angielskim oraz Tybetańczyków z centralnej części Tybetu, regionów Kham i Amdo, a także z Indii, USA i nie tylko, łącząc ich wszystkich w dialogu.

Podczas gdy potencjalne możliwości nawiązania kontaktu w tybetańskiej cyberprzestrzeni są ogromne, kontrola Internetu i upolitycznienie treści blogów niosą ze sobą poważne trudności i ryzyko. Monitorowanie działalności blogów tybetańskich pokazuje, że w ciągu roku w okresach nazywanych przez rząd chiński „wrażliwymi” tybetańskie serwisy blogowe są usuwane na stałe lub „na czas konserwacji”. Nasilenie zjawiska można zaobserwować w okolicy 10 marca – rocznicy powstania Tybetańczyków przeciwko władzy chińskiej z 1959 roku. Pod tym linkiem można zobaczyć przykład witryny TibetCul, która nagle zniknęła z sieci, natomiast tutaj tybetańskojęzyczne blogi usuwane z Internetu.

Podobnie indywidualnym blogerom grozi niebezpieczeństwo trafienia na państwowy celownik za treść bloga, którą uzna się za podejrzaną. Sztandarowym przykładem jest historia tybetańskiej poetki, pisarki i blogerki, Woeser, która prowadziła dwa blogi, na TibetCul oraz w chińskim serwisie blogowym, z których obydwa zostały nagle zamknięte 28 lipca 2006 roku. Woeser nie pozostało wtedy nic innego, jak otworzyć nowego bloga na serwerze znajdującym się poza ChRL, jednak od tego czasu musi borykać się z innymi problemami, jak internetowe ataki chińskich nacjonalistów wymierzone zarówno w jej blogi, jak i konta na komunikatorze Skype.

Tybetańskojęzyczne serwisy blogowe okazały się jeszcze bardziej bezradne, niż TibetCul; dwie niegdyś cieszące się wielką popularnością strony, http://tibettl.com/ oraz http://www.tibetabc.cn/, są niedostępne od 2009 roku. Zwłaszcza zniknięcie drugiej z nich było ogromną stratą, ponieważ to na tej platformie znajdował się blog wybitnej piosenkarki i blogerki Jamyang Kyi, która zrezygnowała z prowadzenia bloga po zamknięciu witryny.

Dolkar Tso i Shogdung to przykłady osób posługujących się w ostatnim czasie blogami i Internetem w walce o sprawiedliwość społeczną. Dolkar Tso, żona ekologa Karmy Samdrupa, niemal codziennie dodawała notki na swoim blogu w czerwcu i lipcu 2010 roku, dokumentując przebieg procesu sądowego jej męża i wyrażając własne zdanie na temat niesprawiedliwego wyroku piętnastu lat więzienia, jaki zapadł w jego sprawie. Co godne podziwu, Dolkar Tso uparcie kontynuowała działalność swojego bloga w chińskim serwisie Sohu, by ostatecznie przenieść jego działalność na piątą już z kolei stronę, podczas gdy pozostałe były szybko zamykane.

Tagyal, pisarz i intelektualista posługujący się pseudonimem Shogdung („Poranna Koncha”), zabrał publicznie głos w kwietniu 2010 roku, po tragicznym w skutkach trzęsieniu ziemi w prefekturze Yushu. Wraz z kilkoma innymi intelektualistami opublikował list otwarty w tybetańskim serwisie blogowym http://www.sangdhor.com, w którym przekazał swoje kondolencje ofiarom klęski, a także krytycznie odniósł się do sposobu przeprowadzenia przez władze chińskie akcji wsparcia po wystąpieniu trzęsień. Po rozpowszechnieniu listu Shogdung został aresztowany i wciąż stoi w obliczu procesu sądowego. Po zatrzymaniu Shogdunga, strona Sangdhor została zawieszona na kilka miesięcy, a do Internetu przywrócono ją dopiero niedawno.

Historie Dolkar Tso i Shogdunga dowodzą, jak ważną rolę pełnią blogi tybetańskie jako źródło informacji i forma ukazania niesprawiedliwości – wszystko to jednak za ogromną cenę, którą muszą zapłacić osoby zaangażowane w ich tworzenie. Internetowy Pawilon Słodkiej Herbaty jest ostatecznie tak samo bezradny, jak pawilony w Lhasie w latach 90. i pozostanie nim tak długo, jak tybetańskie blogi będą tkwić za Złotą Tarczą chińskiej cenzury.

O autorce: Dechen Pemba jest urodzoną w Wielkiej Brytanii Tybetanką mieszkającą w Londynie. Jest redaktorką strony High Peaks Pure Earth (www.highpeakspureearth.com), gdzie prezentowany jest wnikliwy komentarz wiadomości związanych z Tybetem, jak również tłumaczenia tybetańsko- i chińskojęzycznych blogów.

Tłumaczenie: M.P.

Źródło: Ratuj Tybet